کاکل او دام در راه صبا انداخته است
زلف او زنجیر را در دست و پا انداخته است
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت موهای دختر اشاره میکند که همچون دامی در مسیر نسیم صبحانه افتاده و زلفهای او به نوعی اسیر و زنجیری در دست و پای معشوق شده است. این تصویرسازی نمادین، احساس زیبایی و وابستگی را به تصویر میکشد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.