شمارهٔ ۱۰۴

این دو بیت به این موضوع اشاره دارد که انسان در غفلت و بی‌خبری از حالت خود است تا زمانی که زندگی دارد و حیاتش ادامه دارد. همچنین بیان می‌کند که حتی در حین خواب و خواب آلودگی، وجود او بیدار و آگاه است، چرا که هنوز به دنیای مادی وابسته است.