شمارهٔ ۱۰۰

این دو بیت از شعر به تصویر کشیدن احساسات عمیق و دل‌تنگی شاعر است. او با اشاره به جایگاه گل و بلبل می‌گوید که عشق و زیبایی در زندگی‌اش کمبود دارد و غم و اندوهش به اندازه کافی به بستر اشکش رنگ داده است. به‌عبارت دیگر، او به فقدان زیبایی و عشق در زندگی‌اش اشاره می‌کند و احساس می‌کند که این درد کافی است.