شمارهٔ ۹۶

این دو بیت به معنای این است که زخم‌های زبانی و کلمات توهین‌آمیز نمی‌توانند بر روح افسرده و دل شکسته تأثیر بگذارند. همچنین اشاره دارد که دردهای عمیق و قدیمی بر اثر سخنان بی‌اهمیت نمی‌توانند به آسانی دوباره زنده شوند. درواقع، کسانی که در عذاب روحی و احساسی هستند، به راحتی تحت تأثیر زخم‌های زبانی قرار نمی‌گیرند.