شمارهٔ ۹۵

در این ابیات، شاعر از احساس عمیق غم و درد سخن می‌گوید که مانند یک خال سوخته بر جان او اثر گذاشته است. او همچنین به دلایلی که این غم را به وجود آورده، اشاره می‌کند و به نوعی به زیبایی و تلخی این احساسات پرداخته است.