شمارهٔ ۹۴

این دو بیت درباره‌ی احساس ناراحتی و دل‌زدگی است. در بیت اول، به تصویر باغی اشاره می‌شود که دل‌ها را غمگین کرده و در بیت دوم گفته می‌شود که لب‌خندانی که ناراحت است، خطرناک و تندخو می‌تواند باشد. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده تضاد بین ظواهر شاد و باطن غمگین هستند.