شمارهٔ ۸۴

این دو بیت بیانگر این است که پند و اندرزهای عاقلانه برای شاعر به مانند پنبه‌ای است که در گوش او قرار گرفته و نمی‌تواند آن‌ها را بشنود. همچنین ناله و صدای نی نمایانگر احوال و احساسات درونی اوست که به او هوش و درک عمیق‌تری از وضعیتش می‌دهد. به طور کلی، شاعر از ناتوانی در شنیدن پندها و در عین حال احساسات عمیق خود صحبت می‌کند.