جز یتیمی چه بر این داشت در گوش ترا
کآب در شیر کند صبح بناگوش ترا
دربارهٔ این سروده
این شعر به یتیمی اشاره دارد که در زندگی تنها و بیکس است و به مناظر زیبای طبیعت، مانند صبحگاه و زیباییهای آن، نگاه میکند. در واقع، شاعر به حس تنهایی و ناامیدی در کنار زیباییهای دنیا اشاره میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.