شمارهٔ ۷۶

این دو بیت اشاره به احساسات و دل‌تنگی‌های ناشی از جدایی و دوری از جمع دوستان دارد. وقتی که جمع دوستان به هم می‌ریزد، دل‌ها نیز شکسته و ناراحت می‌شوند. این ابیات نشان‌دهنده تأثیر عمیق روابط انسانی و دوستی‌ها بر روح و روان فرد است.