شمارهٔ ۷۴

در این بیت، شاعر به وضعیتی اشاره می‌کند که افراد آگاه و مطلع به وضوح می‌بینند که ساختارها و قالب‌های قدیمی و فرسوده همچون سوارانی هستند که در مسیری بی‌هدف حرکت می‌کنند و اسب‌هایشان را رها کرده‌اند. این تصویر به نوعی از بی‌هدف بودن و عدم کارایی در زندگی و اندیشه‌های کهنه اشاره دارد.