شمارهٔ ۵۹

در این ابیات شاعر به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره دارد. او با اشاره به وزش باد و پریشانی زلف‌های مشکین زن، تداعی‌گر حس شگفت‌انگیز و جذابیت اوست. همچنین، از نقاب زیبای صورتش که مانند عطر خوش عنبر است، سخن می‌گوید و احساس شرم و حیا را در بهار عشقش به تصویر می‌کشد.