شمارهٔ ۵۸

شاعر در این بیت به تردید عقل انسان اشاره می‌کند که درگیر مسائل مادی مانند نان و لباس است و به عمق اندیشه و معنویت توجهی ندارد. او از عقل می‌پرسد چرا به فکر مسائل اصلی و الهی نیست و فقط به امور دنیوی مشغول است.