شمارهٔ ۵۰

این بیت شعری بیانگر این است که ما به خاطر نابودی دام‌ها و محدودیت‌ها، از خواب غفلت بیدار شده‌ایم. به نوعی نشان‌دهنده‌ی آگاهی و بیداری از وضعیت زندگی و خطراتی است که در کمین‌زاست. ما دیگر تحت تأثیر غفلت قرار نداریم و به حقیقتی که مثل یک صیاد ما را به خواب می‌برد، توجه کرده‌ایم.