شمارهٔ ۴۸

این دو بیت بیانگر حالتی از انتظار و بیقراری است. در اینجا "فرش" نمادی از زیبایی و آرامش است که به چشمان ما چشمک می‌زند، اما در واقعیت ما بی‌تاب و ناآرام هستیم. همچنین، اشاره به خواب و بیداری نشان می‌دهد که در وضعیت فعلی، نمی‌توانیم به خواب آرام برسیم و بیداری ما به معنی نداشتن آرامش است.