شمارهٔ ۴۴

شعر اشاره به زیبایی و فریبندگی زلف معشوق دارد که باعث می‌شود زبان را به سکوت وا دارد. همچنین، لب‌های معشوق با زیبایی خود، جامی از محبت و عشق به همراه می‌آورند.