شمارهٔ ۳۸

این شعر به توصیف عبادت و یاد خداوند می‌پردازد. شاعر نشان می‌دهد که تنها راه ارتباط با خداوند، ذکر و یاد اوست و هیچ حلقه دیگری برای ورود به درگاه الهی وجود ندارد. به عبارت دیگر، ارتباط با خدا تنها از طریق ذکر او برقرار می‌شود.