شمارهٔ ۳۷

شاعر در این بیت به این موضوع اشاره می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند غم و اندوه را از دلش بزداید، به‌ویژه با مقایسه خود با دریا که نمی‌تواند غبار غم را بشوید. همچنین، او خود را به الماس یتیمی تشبیه می‌کند که بخشی از وجود او شده است. این نشان‌دهنده عمیق بودن احساس تنهایی و غم اوست.