شمارهٔ ۳۱

این شعر دربارهٔ زیبایی و ارزش باده لعل (شراب قرمز) و شیشه است. شاعر اشاره می‌کند که باده‌ای که از دل شیشه به‌دست می‌آید، از جواهرات و سنگ‌های قیمتی نیز باارزش‌تر و خوش‌عطرتر است. به‌عبارتی، لذت واقعی در سادگی و خودمانی بودن باده نهفته است.