شمارهٔ ۲۹

این اشعار به این معناست که اگر کسی از بی‌حالی یا مشکلاتی رنج می‌برد، باید با او با محبت و احترام صحبت کرد و دقت کرد که او را ناراحت نکنیم. همچنین، در مقابل دوستانی که به تنهایی و دوری از اجتماع ترجیح می‌دهند، باید مسئولیت‌پذیری و خدمتگزاری را در نظر داشت و از تقصیرات خود آگاه بود.