شمارهٔ ۲۰

در این بیت شاعر به اهمیت لحظات خوش و نوشیدن می نوید. او می‌گوید که روز به مانند جامی است که در شب می ناب به آن آویخته می‌شود و مانند آبی است که در خواب به لب تشنه می‌رسد. به طور کلی، این تصویر نشان‌دهنده لذت و شوق در زندگی است.