شمارهٔ ۱۲

در این شعر، شاعر به این نکته اشاره دارد که نیازی نیست که جان خود را به خاطر چیزهای کوچک و بی‌اهمیت، مانند صدا و هیاهوی دنیا، خسته کنیم. در واقع، او می‌خواهد بگوید که ما نباید به مسائل ناچیز و مقطعی توجه کنیم و باید بر روی چیزهای واقعی و مهم‌تر تمرکز کنیم.