چون دریغ از دیده داری حسن ذات خویش را
از چه دادی عرض بر عالم صفات خویش را؟
دربارهٔ این سروده
این اشعار به تعبیر اندوه و افسوس شاعر از نادیده گرفتن زیباییها و حسن ذات خود میپردازد. شاعر از اینکه چرا افراد به نمایش صفات خود میپردازند، در صورتی که ارزش واقعی در درون و ذاتشان نهفته است، ابراز تأسف میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.