عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای او
خضر و عمر جاودان، ما و قد رعنای او
در این شعر، شاعر به دو شخصیت عمر و خضر اشاره میکند که به نوعی نماد جاودانگی و زندگی ابدی هستند. از طرفی دیگر، شاعر به وضعیت خود اشاره میکند که در دنیای مادی و متاثر از دین و دنیای اوست. در نهایت، او به این نکته میپردازد که اگر من از دین خود غنی باشم، دیگر نیازی به دنیای مادی نخواهم داشت.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای او
خضر و عمر جاودان، ما و قد رعنای او
خواجه مستغنی ز دین من به دنیای دنی است
چون نباشم من به دین مستغنی از دنیای او؟