ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردن
که به جامه های صورت نتوان نماز کردن
دربارهٔ این سروده
این شعر به انسان توصیه میکند که از ظواهر دنیوی و لباسهای جسمی فراتر رود و به نیازهای روحانی خود توجه کند. به جای تمرکز بر ظاهر، باید قلب و روح را به سجده در برابر حقیقت و خالق برافراشت. در نهایت، این عمل میتواند دروازهای به بهشت و خوشبختی واقعی باشد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
قد همچو تیر خود را به سجود حق کمان کن
که به این کلید بتوان در خلد باز کردن