شمارهٔ ۶۷۳

در این ابیات، شاعر به بیان تاثیر نغمه‌ها و ناله‌های نی می‌پردازد. او اشاره می‌کند که هر نغمه‌ای نمی‌تواند دل مستان را به وجد آورد و از ناله نی است که محفل مستان زنده می‌شود. او همچنین به سقوط از بلندی و افتادن به پای خم اشاره می‌کند و تصویر می‌کند که سرانجام، نی هم از جنس گل مستان می‌شود. به طور کلی، این ابیات به ارتباط عمیق موسیقی و احساسات مستان اشاره دارد.