شمارهٔ ۶۶۷

این اشعار به ناله و فریاد بیهوده اشاره دارد و از انسان می‌خواهد که در برابر رنج و سوختگی دیگران، بی‌دلیل صدا بلند نکند. همچنین، به اهمیت کنترل زبان و پرهیز از بیان حرف‌های تلخ و ناامیدکننده در مورد عشق و احساسات اشاره می‌کند. در کل، پیام این بیت‌ها دعوت به آرامش و پرهیز از بیان ناامیدی است.