شمارهٔ ۶۵۹

این شعر به عشق و اشتیاق اشاره دارد. شاعر از تأثیرات عمیق و سوزان عشق خود می‌گوید، به طوری که احساساتش مشابه تیرهایی از یک کمان است. خنده معشوقه‌اش همچون شور قیامت، شور و شوق را در دل او به وجود می‌آورد. او همچنین از بی‌قراری و التهاب درونی خود در کنار عشقش سخن می‌گوید، که دلش را پر از آتش احساسات کرده است.