شمارهٔ ۶۵۸

در این اشعار، شاعر به نقد افرادی می‌پردازد که در تلاشند زهد و پارسایی را به دیگران القا کنند، در حالی که زیبایی و شادی‌های زندگی را نادیده می‌گیرند. او به زهاد می‌گوید که این خشکی و دوری از لذت‌های زندگی را به جمع رندان نمی‌برند و بهشت در نظر مردان بی‌دل، مانند درختی در حال مرگ است. به‌عبارتی، او از اینکه افراد زاهد به گلستان و زیبایی‌های زندگی توجهی ندارند، انتقاد می‌کند.