شمارهٔ ۶۵۶

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های بهار و گل‌ها اشاره می‌کند و از یک پرنده (عندلیب) می‌خواهد که دربارهٔ گل‌ها زیاد تعریف نکند، زیرا او زیبایی‌های فصل خزان را ندیده است. بر این اساس، شاعر به این نکته می‌پردازد که تجربیات فرد در درک زیبایی‌ها مؤثر است و تنها دیدن زیبایی‌های بهار کافی نیست تا به درک کامل از زیبایی برسیم.