شمارهٔ ۶۵۵

در این شعر، شاعر به فردی اشاره می‌کند که از حقیقت‌های زندگی غافل است و درگیر دنیای ظاهری و تجملات شده است. او به نوعی در بند بزرگ‌منشی و کبر خود گرفتار است و همچنان به دنبال راهی برای بازگشت به اصالت خویش می‌گردد، اما در این راه دچار سردرگمی و مشکلاتی شده است. شاعر با استفاده از تمثیلاتی مانند شعله و شبنم، به این موضوع می‌پردازد که چگونه دنیای مادی و زرق و برق آن فرد را در خود اسیر کرده است.