شمارهٔ ۶۴۹

در این ابیات شاعر به اعتراض و ناراحتی خود اشاره می‌کند و از طرف مقابل می‌پرسد که بدون دلیل چرا به سراغ او آمده است. او از درون خود می‌گوید که چیزی برای گفتن ندارد و از درد و رنجی که تحمل کرده، سخن می‌گوید. شاعر به زیبایی و عمق چشم طرف مقابل اشاره کرده و نشان می‌دهد که نگاه او چنگی به دل می‌زند و احساسات عمیقی را در او برمی‌انگیزد.