شمارهٔ ۶۳۸

این شعر به زیبایی و ظرافت به مفاهیمی چون عشق، شرم و نادرستی در روابط انسانی می‌پردازد. شاعر از شنیدن تغییرات در عشق و زیبایی می‌گوید و تأکید می‌کند که نباید در مجالس خوشی و لذت از عواطف واقعی غافل شد. او به مجنون اشاره می‌کند که عشقش را در پای لیلی نشان می‌دهد و از زیبایی‌ها و رنگ‌های موقتی می‌گوید که نباید به آن‌ها دل بست. در نهایت، شاعر به اهمیت صلح و محبت اشاره می‌کند و می‌گوید که باید بر روی چیزهایی تمرکز کنیم که واقعاً ارزشمند هستند.