شمارهٔ ۶۲۹

برداشت: ای عشق جان، به سوی من بیا و درد دل مرا تسکین بده. بگذار احساساتم مانند صبح روشن و تازه شود و از این سردی و تنهایی رهایی یابد.

برداشت: در اینجا شاعر به وضعیت روحی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که احساساتی مانند افسردگی و غم او را تحت تأثیر قرار داده است. او از اشک‌هایش به عنوان نشانه‌ای از زخم‌های عاطفی یاد می‌کند و آرزو دارد که این خواب‌آلودگان که در غفلت به سر می‌برند، از حال‌وهوای خواب‌آلودگی بیرون بیایند و به واقعیت پی ببرند.

برداشت: افتادگی و بی‌نظمی گاه می‌تواند انسان را به جایی برساند که نزدیک‌تر از همیشه به کامیابی باشد. مانند داستان یوسف که برای رسیدن به مقامش، ابتدا در چاهی قرار گرفت.