شمارهٔ ۶۲۷

شاعر در این شعر به مسأله حق و باطل، شهادت و فرمانبرداری از رهبران اشاره می‌کند. او می‌گوید که چگونه ممکن است بدون آگاهی به راه حق رفت و از موانع عبور کرد. همچنین، اگر کسی واقعاً تشنه شهادت باشد، شاهدان و قاتلان چه خون‌هایی را می‌توانند به جریان بیندازند. شاعر تأکید می‌کند که جدایی حق از باطل و فهم آنها نیازمند نور دل است. در نهایت، به قدرت و اختیارات شاهان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که رعیت نمی‌تواند شاه را محکوم کند؛ زیرا اگر کسی از فرمان سرپیچی کند، نمی‌توان با دل آن را تغییر داد.