شمارهٔ ۶۲۶

این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر می‌گوید که از خون رخسار معشوق، دل گل را رنگین می‌توان کرد و از زلف‌های او، حلقه‌هایی برای سنبل‌ها می‌سازد. همچنین به خاطر غم و درد دلش، نوشته‌ها و اشعارش رنگینی خاصی پیدا کرده است که می‌تواند به جای گل، در کار بلبل مورد استفاده قرار گیرد. به طور کلی، شعر حاکی از عشق عمیق و تأثیر زیبایی معشوق بر احساسات شاعر است.