شمارهٔ ۶۲۲

در این شعر، شاعر از احساسات عمیق و تنهایی خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که در دنیای درونی‌اش فقط لیلی (نماد عشق) وجود دارد و اشک‌هایش تصویر او را در ذهنش نقش می‌زنند. همچنین، شاعر به تعبیر درد و بی‌تابی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که این بی‌طاقتی باعث شده که احساساتش در دریای قلبش نمادی از پریشانی و غم شوند.