شمارهٔ ۶۲۰

این شعر بیانگر احساسی عمیق از درد و رنج درونی شاعر است. او از نصیحت دیگران در مورد مشکلاتش به شدت فاصله می‌گیرد و از تلخی‌هایی که می‌تواند بیشتر او را آزار دهد می‌گریزد. همچنین، بیانگر این است که در شرایط سخت جامعه، رفتار ناپسند دیگران بر روی روح و روان او تاثیر منفی می‌گذارد و حتی احساس یکرنگی و صداقت در او محو شده است. در مجموع، شاعر درگیر اندوه و ناامیدی است و هیچ‌کس نمی‌تواند دردی که او تحمل می‌کند را درک کند.