مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کن
گریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن
دربارهٔ این سروده
این شعر به بیان حالتی از افسردگی و ناامیدی میپردازد. شاعر از کسی درخواست میکند که به چشمانش بیفکند و او را از این وضعیت نجات دهد. او همچنین از درد و رنج خود میگوید و خواستار آگاهی به احساساتش است. در نهایت، شاعر به امید گشایش و آزادی اشاره میکند و از "باغ" و "بلبل" به عنوان نمادهایی از زیبایی و زندگی یاد میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ای که می بخشی به گلچینان کلید باغ را
اول این قفل گره از بال بلبل باز کن