شمارهٔ ۶۱۰

در این شعر، شاعر از نسیم صبا می‌خواهد که حال او را به پاسبانی (معشوق) برساند و اشتیاقش برای سجده و نزدیکی به او را بیان کند. همچنین، هر جا که آن شاخ گل (نماد زیبایی و عشق) شکفته شود، شاعر می‌خواهد که شکوه آغوشش را به میانه‌ای که معشوق در آن است، برساند. در کل، این شعر بیانگر شدت عشق و ارتباط قلبی با معشوق است.