ای قیامت نخل بند قامت رعنای تو
نخل رعنایی به بارآورده بالای تو
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به زیبایی و شکوه قیامت اشاره میکند و نخل را به قامت رعنای معشوق تشبیه میکند. او از حق افتادگان و ناتوانان سخن میگوید و بر این باور است که کسی نمیتواند آنها را زیر پا بگذارد، چرا که عشق و بوسهاش به معشوق دارای قدرت و اهمیت ویژهای است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
حق ما افتادگان را کی توان پامال کرد؟
بوسه من کارها دارد به خاک پای تو