شمارهٔ ۶۰۷

برداشت: زمان زندگی را به دو بخش تقسیم می‌کند: دیدن جمال و جلوه‌های زیبای او که به مانند خضر، زندگی جاودانه‌ای به انسان می‌بخشد. ما نیز تحت تأثیر زیبایی‌های او قرار داریم.

برداشت: این بیت بیانگر تأملی در رابطه میان دین و دنیا است. گویا می‌گوید فردی در دنیا بدون اعتنا به دین زندگی می‌کند و به همین دلیل باور دارد که من هم باید در دین، از دنیا بی‌نیاز باشم. این نشان‌دهندهٔ تردید و تفکری عمیق در زمینهٔ وابستگی انسان به مذهب و زندگی دنیوی است.