شمارهٔ ۶۰۴

در این ابیات، شاعر از خواننده می‌خواهد که دلش را از عشق بی‌فایده و بی‌پایه رها کند و احساساتش را از قید و بندها آزاد سازد. همچنین بیان می‌کند که آن‌ها قادر به تحمل درد غربت نیستند و به نوعی نیاز به آزادی و رهایی از محدودیت‌ها دارند. در نهایت، به آزادی پرنده‌ای تشبیه می‌شود که باید از قفس رها شود.