شمارهٔ ۶۰۱

در این اشعار، شاعر به تضادهای زیبایی و درد اشاره دارد. لبخند کسی برای او مانند تیغی دو دم است که هم خوشحالی و هم رنج به همراه دارد. زخم ناشی از عشق، شبیه به شاخ گلی است که در چشم او نمایان می‌شود. او به نظارهٔ زیبایی‌ها همواره می‌نگرد، اما این زیبایی‌ها به روح او آسیب می‌زند. در نهایت به نگرانی از خواب غفلت خود اشاره می‌کند و اینکه اگر نمکدان عشق خالی شود، از عواطف و احساساتش چیزی باقی نخواهد ماند.