اول علاج ما به نگاه کشند کن
آنگاه غیر را هدف نوشخند کن
دربارهٔ این سروده
این شعر میگوید که برای درمان مشکلات ابتدا باید به درون خود نگاه کنیم و سپس به دیگران بخندیم. همچنین اشاره میکند که فقط یک نفر از صد نفر به دلیلی پنهان آسیب نمیبیند و در نهایت به این نکته اشاره میکند که کسی که کمتر از آتش (سپند) است، نباید صدای بلندی داشته باشد. به طور کلی، این شعر بر اهمیت خودآگاهی و humildity تأکید دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از صد یکی به سوز نهانی نمی رسد
ای کمتر از سپند، صدایی بلند کن