شمارهٔ ۵۹۶

در این شعر، شاعر از محبوب می‌خواهد که از فریاد و ناله‌های بیهوده دست بردارد و به سوختگان عشق توجه نکند. او همچنین هشدار می‌دهد که زبانش را از ندامت و پشیمانی بازدارد و به تلخی و شوخی با عاشقان نپردازد.