شمارهٔ ۵۸۷

این اشعار به تضاد بین زهد و رندی می‌پردازند. شاعر به زهاد (زاهدان) می‌گوید که چرا آن‌ها را به حلقه رندان (شاعرانی که به زندگی آزاد و خوش می‌پردازند) می‌برند و همچنین به مفهوم جنت (بهشت) اشاره می‌کند که برای مردمی با دل‌های مرده، چیزی جز ماتم نیست. بنابراین، شاعر سوال می‌کند که زهاد چه نیازی به سیر در گلستان دارند، در حالی که زیبایی و حیات واقعی را نمی‌توانند درک کنند.