شمارهٔ ۵۸۵

در این شعر، شاعر به زیبایی و شکوه گل‌ها در فصل بهار اشاره می‌کند و از عندلیب (پرنده‌ای که به زیبایی گل‌ها معروف است) می‌خواهد که از زیبایی گل‌ها بیش از حد تعریف نکند، زیرا او جمال و زیبایی فصل خزان را ندیده است. به نوعی، شاعر به این نتیجه می‌رسد که زیبایی واقعی زمانی قابل درک است که تلخی و زشتی‌ها نیز تجربه شود.