شمارهٔ ۵۷۸

در این اشعار، شاعر از شخصی می‌خواهد که بدون دلیل و به اقتضای خشم و عربده به سراغ او آمده است. او می‌پرسد که چه چیزی از دلش باقی مانده که بتواند بازگشتی داشته باشد. شاعر همچنین به زیبایی و عمق نگاه آن شخص اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود صبرش، از شدت احساساتش نمی‌تواند آن را پنهان کند.