شمارهٔ ۵۷۴

در این ابیات، شاعر به زیبایی و شگفتی چهره معشوق اشاره می‌کند که باعث حیرت او شده است. او احساس قربانی بودن می‌کند و از اینکه نمی‌تواند لب‌های نازک معشوق را ببیند، به خاطر خون و غم‌هایی که در دل دارد، ابراز تاسف می‌کند. در پایان، شاعر می‌گوید اگر موقعیت بهتری داشت، حتماً از معشوق می‌پرسید که چه گفته و چه کرده است.