شمارهٔ ۵۵۵

این ابیات به زیبایی و دل‌انگیزی چهره و موی معشوق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که از خون چهره‌اش می‌توان گل‌ها را رنگین کرد و از حلقه‌های مویش می‌توان سنبل‌ها را آراست. همچنین، به خاطر غم دل و درد عاشقانه‌اش، آثار آن بر نامه‌اش نمایان شده است، به گونه‌ای که گویی به جای برگ گل، بلبل می‌تواند درونش را بیان کند. به طور کلی، شاعر زیبایی‌های معشوق و احساسات عمیقش را به تصویر می‌کشد.